گرداب بحران اقتصادی فقط تودهها را در خود غرق نمیسازد، این بار دیگران نیز در وحشت فرو رفتهاند. صدای پای غول بحران، حاکمیتی را که تا دیروز با لبخند بیاعتنایی به آن مینگریست به وحشت انداخته و
در سراسر دورانی که جمهوری اسلامی بر ایران حاکم است، مبارزهی زنان به اشکال مختلف علیه تبعیض و ستمگری و برای کسب حقوق برابر با مردان، ادامه یافته است. اشکالی که این مبارزه نیز به خود گرفته،
زنان مبارز ایران! زنان کارگر و ستمدیده! بار دیگر ٨ مارس (١٧ اسفندماه) روز جهانی زن فرا رسید. از سال ١٩١٠ که روز جهانی زن به ابتکار کلارا زتکین، مبارز کمونیست آلمانی، در دومین کنفرانس بینالمللی
کارگران و زحمتکشان! سالگرد نبرد حماسی سیاهکل است و ۴۰ سال مبارزهی سازمان ما که به رغم افت و خیزهای جنبش کمونیستی و تحولات آن، همواره یکی از تأثیرگذارترین جریانات درون جنبش کارگری و کمونیستی
موج تظاهرات و قیامهای تودهای که از شمال آفریقا برخاست، به سوی خاورمیانه به حرکت درآمده و در حال پیشرویست. پس از قیام تودههای کارگر و زحمتکش تونس که به فرار بن علی، دیکتاتور این کشور انجامید،
اگر چه هیچ رفیق “زنی” در نبرد سیاهکل مشارکت نداشت، اما ما زنانی داریم که به آنان “زنانِ سیاهکل” میگوییم. “زنانِ سیاهکل“، اولین زنانی نیستند که در تاریخ ایران سلاح بر دوش گرفتند. زینب پاشا پیش از
با سرکوب شدید سندیکای کارگران شرکت واحد و سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، بازداشت، حبس و اخراج فعالان این دو سندیکا، با تداوم محدودیتها و فشارها علیه فعالان کارگری و فروکش آشکار فعالیت این دو
یکی از مختصات بارز رژیم جمهوری اسلامی از همان ابتدای حیاتش تضاد و تناقضی ست که میان شکل حکومت و نهادهای آن وجود دارد. از سویی این رژیم خود را یک جمهوری نامید و حتا پارلمانی برای خودش دست و پا
از ۱۹ بهمن سال ۱۳۴۹ که رفقای ما با حمله مسلحانه به پاسگاه سیاهکل موجودیت سازمان و نبرد آشکار علیه نظم موجود را اعلام کردند، چهار دهه میگذرد. خروش رعد آسائی که چهل سال پیش از سیاهکل و از
چهل سال از تولد سازمان چریک های فدایی خلق ایران گذشت. چهل سال پیکار،مبارزه و از خودگذشتگی، چهل سال در میانه اشک و آتش و خون، چهل سال امید و انتظار، چهل سال شکست و پیروزی، چهل سال مقاومت علیه
نظرات شما