تمام سرنوشت آنقلاب آتی ایران و نه فقط مطالبات و اهداف سوسیالیستسی طبقه کارگر، بلکه اساسی ترین خواست های توده مردم ایران وابسته به این است که آیا با سرنگونی جمهوری اسلامی، دمکراسی شورایی کارگران و

به همراه عمیق‌تر شدن بحران سیاسی در ایران، شعار رفراندوم به یکی از شعارهای اصلی سازمان‌ها و گروه‌های مختلف بورژوازی تبدیل‌شده است. طیف گسترده‌ای از بورژوازی سلطنت‌طلب گرفته تا به‌اصطلاح

جمهوری اسلامی نفس‌های آخر را می‌کشد. بورژوازی نگران وارد آمدن آسیب به نظام خویش در گیر و دار اوضاع بحرانی موجود است. طبقه بورژوازی به حفظ اقتدار سیاسی و منافع اقتصادی خود می‌اندیشد. ادامه حیات

چشم انداز تحول سیاسی در ایران، “برافتادن” رژیم جمهوری اسلامی را از طریق یک تحول انقلابی به یک واقعیت قریب الوقوع تبدیل کرده است. جمهوری اسلامی با چنان بحران ژرفی روبروست که به سادگی نمی‌تواند از

سال‌هاست که رژیم های خودکامه حاکم بر ایران، با اعمال دیکتاتوری عریان و سلب آزادی های سیاسی و حقوق دمکراتیک مردم به حاکمیت ستمگرانه خود ادامه داده‌اند. توده مردم ایران تا به امروز همواره از داشتن

سیر تحولات سیاسی در ایران، تشدید منازعات و کشمکش های درونی دستگاه حاکمه، تعمیق بحران حکومتی و رشد مداوم نارضایتی و اعتراض توده ای، تردیدی باقی نمی گذارد که رژیم جمهوری اسلامی به سرعت در سراشیب

انقلاب سال ۵۷، این عظیم ترین رویداد تاریخ معاصر ایران، در عرصه‌های گوناگون تجارب و آموزش‌های ارزشمندی را برای پرولتاریای انقلابی ایران و پیشروان آن بر جای گذارد. طبقه کارگر و پیشروان این طبقه

س- سئوال شده است که با توجه به درک و برداشت‌های متفاوتی که از سوسیالیسم وجود دارد و حتا جریاناتی که خود را مدافع سوسیالیسم علمی می‌دانند، برداشت‌های مختلفی از سوسیالیسم ارائه می‌دهند، جامعه

س- سازمان فدائیان (اقلیت) همان گونه که در برنامه خود اعلام کرده است، برای استقرار یک جامعه کمونیستی مبارزه می کند. در عین حال بر طبق مواضع سازمان که حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان راهدف فوری

٢۶ سئوال در مورد حکومت شورایی برای نشریه کار، ارسال شده است. اغلب این سئوالات شبیه و نزدیک به هم هستند و یا ارتباط چندین سئوال به نحوی ست که باید در یک جا به آنها پاسخ داده شود. از این رو،