برنامه عمل سازمان فدائیان (اقلیت) برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و برقراری حکومت شورائی

کارگران! زحمتکشان شهر و روستا! روشنفکران انقلابی!

ثمره حاکمیت ننگین جمهوری اسلامی دیگر بر کسی پوشیده نیست. همگان به نتایج فاجعه‌بار سیاست‌های ارتجاعی رژیم در زمینه‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی و سیاسی پی برده‌اند. حکومت، بی کفایتی و ناتوانی خود را در تمام عرصه‌ها آشکارا به نمایش گذاشته است. بحران اقتصادی ابعاد ویرانگر بی سابقه‌ای به خود گرفته است. از هم گسیختگی و فلاکت اقتصادی به واقعیتی غیرقابل انکار تبدیل شده است. تاثیرات این ازهم گسیختگی و بحران اقتصادی بر زندگی توده‌های زحمتکش مردم شکلی فاجعه بار به خود گرفته است. افزایش روزافزون قیمت کالاها، زندگی را به نحو غیرقابل تصوری بر عموم زحمتکشان دشوار و غیر قابل تحمل ساخته است. دستمزد کارگران و حقوق کارکنان رده‌های پائین دولتی، به حدی ناچیز است که مطلقا کفاف زندگی روزمره آن‌ها را نمی‌دهد. سطح معیشت زحمتکشان شهر و روستا به شکلی هولناک تنزل نموده است. کارگران در معرض وحشیانه‌ترین استثمار قرار دارند. میلیون‌ها بیکار که تعداد آن‌ها دائما رو به افزایش است، حتی قادر به تامین یک لقمه نان خشک و خالی نیستند. فقر و بدبختی به پدیده‌ای عمومی تبدیل شده است. متجاوز از نیمی از مردم ایران زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

در حالی که فقر، سراسر جامعه را فراگرفته و شرایط زندگی زحمتکشان به نحو تاسف باری وخیم و دشوار شده است، سرمایه داران و ثروتمندان انگل و زالو صفت، خون مردم را می مکند و با بهره برداری از آشفته بازار موجود، سودهای هنگفتی به جیب می‌زنند و روز به روز بر حجم سرمایه‌ها و ثروت‌های افسانه ای خود می‌افزایند. هیچ گاه هم چون امروز شکاف میان فقر و ثروت در جامعه ایران تا بدین حد وسیع و آشکار نبوده است. در حالی که اقلیتی بسیار محدود، صاحب سرمایه ها و ثروت های هنگفت اند و درناز و نعمت زندگی می‌کنند، اکثریت بسیار عظیم مردم آه در بساط ندارند. در نتیجه گسترش فقر و بدبختی، بیکاری و فشارهای متعدد سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی حکومت، به شدت بر ابعاد مفاسد و مصائب اجتماعی افزوده شده است. اعتیاد گسترده به مواد مخدر، رشد فحشاء، ارتشاء، دزدی، جنایت و ده‌ها و صدها نمونه از این دست، در زمره مصائب اجتماعی هستند که نظم سرمایه‌داری موجود و سیاست‌های ارتجاعی حکومت به بارآورده است. فساد فراگیر در درستگاه دولتی و حکومتی نیز بر کسی پوشیده نیست. سران و دست اندرکاران حکومت و وابستگان آن‌ها از طریق زدوبندها، سوءاستفاده‌های مالی و دزدی های کلان، روزمره میلیارها تومان حاصل دسترنج کارگران و زحمتکشان را به یغما می‌برند. فجایعی که حکومت به بارآورده است بی حد و مرز است. رژیم در تمام عرصه‌ها، مردم را تحت فشار قرار داده است. این رژیم با توسل به سرکوب و اختناق و برقراری یک دیکتاتوری عریان و آشکار، عموم مردم ایران را از ابتدایی‌ترین آزادی‌های سیاسی، حقوق دمکراتیک و مدنی محروم ساخته است. نیمی از جمعیت کشور یعنی زنان، تحت یوغ حکومت اسلامی در معرض چنان ستم وحشیانه‌ای قرار گرفته‌اند که در نوع خود بی سابقه است. جوانان در معرض فشارها، محدودیت‌ها و تضییقات متعددی قرار دارند و تحت شرایط موجود از هرگونه چشم‌اندازی محروم‌اند. وخامت اوضاع از جمیع جهات به مرحله‌ای رسیده که دیگر تحمل وضع موجود ممکن نیست. مردم پی برده‌اند که با وجود جمهوری اسلامی نه تنها هیچ بهبودی در وضعیت آن ها صورت نخواهد گرفت، بل که روزبه روز اوضاع وخیم تر خواهد شد. لذا، دامنه اعتراضات و مبارزات علنی توده‌ای گسترش یافته است. مردم به پاخاسته‌اند تا بساط ننگین حکومت اسلامی را از ایران جاروب کنند. تظاهرات، شورش‌ها و قیام‌های مردم از شیراز گرفته تا اراک، از مشهد تا تبریز، از بلوچستان تا قزوین، اسلامشهر و اکبرآباد، همگی حاکی از عزم و اراده انقلابی توده زحمتکش مردم برای برافکندن رژیم جمهوری اسلامی است. معهذا، این اشکال مبارزه، به تنهائی برای سرنگونی رژیم کافی نیست. باید گامی فراتر نهاد و به اشکال مبارزه موثرتر روی آورد.

* اعتصاب عمومی سیاسی و قیام مسلحانه سراسری

کارگران! زحمتکشان! روشنفکران انقلابی!

رژیم جمهوری اسلامی که با یک موج وسیع نارضایتی و اعتراض و مبارزه علنی توده‌های جان به لب رسیده روبرو شده است، می‌کوشد با توسل به سرکوب خشن و بی رحمانه، مبارزات مردم را که هنوز در این مرحله پراکنده، محدود، محلی و منفرداند، درهم بکوبد و اوضاع را تحت کنترل درآورد. برای مقابله با این اقدامات سرکوبگرانه و ارتجاعی رژیم، باید به اشکال موثرتر و کاراتری از مبارزه روی آورد و به جنبش اعتراضی علنی، خصلتی سراسری داد. اما چگونه؟

تجربه مبارزات دوران انقلاب علیه رژیم شاه نشان داد که جنبش از طریق یک اعتصاب عمومی سیاسی می تواند شکلی سراسری، منسجم و سازمان یافته به خود بگیرد. هنگامی که یک اعتصاب عمومی سیاسی شکل بگیرد، رژیم دیگر به سادگی نمی‌تواند میلیون‌ها تن از مردم را که به مبارزه ای متحد در سراسر ایران برخاسته‌اند، سرکوب کند. اعتصاب عمومی سیاسی که به مبارزه شکل سراسری و سازمان یافته خواهد داد، کارآئی ابزارهای سرکوب نظامی رژیم را محدود خواهد ساخت. این اعتصاب از نظر اقتصادی و مالی ضربه‌ای فلج‌کننده به رژیم وارد خواهد آورد. وقتی که میلیون‌ها کارگر دست از کار بکشند و چرخ تولید را متوقف سازند و میلیون‌ها تن دیگر از مردم در دیگر موسسات خصوصی و دولتی به اعتصاب بپیوندند، از یک سو سودهای کلان سرمایه‌داران قطع می گردد و از سوی دیگر منابع تغذیه مالی دولت که با اتکاء به آن‌ها، مردم را سرکوب و تحت ستم قرار می‌دهد، قطع خواهد شد. اعتصاب عمومی سیاسی، در صفوف طبقه حاکمه و دستگاه دولتی نیز شکاف خواهد انداخت و سردرگمی و تزلزل را در صفوف طرفداران حکومت و نیروی سرکوب نظامی و انتظامی آن گسترش خواهد داد. در یک کلام بحران حکومتی را تشدید خواهد کرد. این اعتصاب در عین حال از نظر بین المللی نیز رژیم را بیش از پیش منفرد و رسوا خواهد ساخت.

لذا برای این که بتوان به مقابله ای جدی تر و موثرتر با رژیم برخاست، باید به حربه اعتصاب عمومی سیاسی متوسل گردید. اما برپائی اعتصاب عمومی سیاسی نیازمند تدارک و مقدماتی است. یعنی باید برای این اعتصاب از قبل تدارک دید. از جمله ضروریست که مقدم بر هر چیز، در تمام کارخانه‌ها، موسسات دولتی و خصوصی، مدارس و دانشگاه‌ها و غیره، کمیته‌های مخفی اعتصاب را تشکیل داد. عناصر پیشروتر و آگاه‌تر باید در ایجاد این کمیته‌ها پیشگام باشند. با شکل گیری کمیته‌های اعتصاب، این کمیته‌ها باید تلاش نمایند، تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، میان خود هماهنگی ایجاد نمایند و با طرح مطالبات و خواست‌های اقتصادی و سیاسی، وارد عرصه کارزاری منسجم و سازمان یافته با رژیم شوند و به یک اعتصاب عمومی سیاسی شکل دهند. وقتی که یک چنین اعتصابی شکل بگیرد، تظاهرات نیز از حالت منفرد، محدود و پراکنده کنونی بیرون خواهد آمد و به تظاهراتی میلیونی در سراسر ایران تبدیل خواهد شد. در طی این مبارزه، تدریجا شرایط برای گذار به یک مرحله عالی‌تر مبارزه یعنی قیام مسلحانه برای سرنگونی قطعی رژیم فراهم خواهد شد.

* سرنگونی جمهوری اسلامی و استقرار حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان

سرنگونی انقلابی رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی تنها از طریق یک انقلاب توده‌ای امکان‌پذیر است. اما سرنگونی این رژیم تنها یک جنبه از نتایج انقلاب است. مهم ترین مساله در هر انقلاب این است که چه کسی قدرت سیاسی را به دست می‌گیرد یعنی کدام طبقه به قدرت می رسد. تجربه انقلاب علیه رژیم شاه به توده‌های مردم ایران نشان داد که تنها سرنگونی یک رژیم کافی نیست. اگر سرمایه داران و دیگر مرتجعین دوباره قدرت را به دست بگیرند، شکست انقلاب قطعی است. از همین رو، از آن جائی که با سرنگونی رژیم شاه، توده‌های کارگر و زحمتکش، قدرت را به دست نگرفتند، با به قدرت رسیدن مرتجعین و استقرار جمهوری اسلامی، خواست‌های مردم در انقلاب تحقق نیافت و این انقلاب با شکست روبرو گردید. لذا برای این که بار دیگر انقلاب نوین توده مردم، عرصه تاراج مرتجعینی دیگر قرار نگیرد، توده‌های کارگر و زحمتکش باید این تجربه گذشته را به دقت درنظر داشته باشند. زحمتکشان باید هرگونه خوش‌باوری به وعده و وعید و اعتماد ناشی از زودباوری و ناآگاهی را کنار بگذارند. چرا که از هم اکنون بسیارند کسانی که به مردم وعده می‌دهند و می‌گویند اگر ما به قدرت برسیم چنین و چنان خواهیم کرد و به خواست‌هایتان جامه عمل خواهیم پوشید.

کارگران و زحمتکشان باید هوشیار باشند و دیگر به وعده  و وعیدها اعتماد نکنند. مردم زحمتکش باید دست رد بر سینه این مدعیان دروغین بزنند و به آن‌ها بگویند، شما سال ها حکومت کرده‌اید و امتحان خود را پس داده‌اید. دیگر کافی است. اکنون نوبت ما کارگران و زحمتکشان است که خودمان زمام امور را در دست بگیریم. اگر قرار است، ما توده‌های مردم، ما کارگران و زحمتکشان، رژیم را سرنگون کنیم، اگر قرار است انقلاب به پیروزی برسد، این خود ما کارگران و زحمتکشان هستیم که باید قدرت سیاسی را به دست بگیریم و خواست‌های‌مان را عملی سازیم.

سازمان فدائیان (اقلیت) که مدافع منافع طبقه کارگر و از موضع این طبقه مدافع منافع عموم توده‌های زحمتکش و ستم‌دیده است، از این خواست انقلابی و رادیکال توده مردم دفاع می‌کند و خواهان برقراری فوری حکومت کارگران و زحمتکشان است. چرا که تنها برقراری چنین حکومتی در ایران است که می‌تواند به خواست‌های توده‌های وسیع مردم جامه عمل پوشد و انقلاب را به فرجام پیروزمندش برساند. این حکومتی است که عالی‌ترین و کامل ترین شکل دمکراسی را که خواست اکثریت بسیار عظیم مردم ایران است به ارمغان خواهد آورد. این شکل از دمکراسی، دمکراسی شورائی است. وظیفه کارگران و زحمتکشان است که با سرنگونی جمهوری اسلامی، درهم شکستن تمام دستگاه دولتی موجود با همه ارگان‌های بوروکراتیک، سرکوب و ستمگری آن، یک حکومت شورائی را مستقر سازند.

در دمکراسی شورائی، اعمال حاکمیت مستقیم توده مردم از طریق شوراهائی صورت می‌گیرد که به عنوان نهادهای مقننه و مجریه هر دو عمل می‌کنند.

در دمکراسی شورائی ، قدرت سیاسی در دست خود توده‌های زحمتکش مردم و نمایندگان واقعا منتخب آن‌هاست. این نمایندگان موظفند به موکلین خود حساب پس بدهند و هر لحظه  که انتخاب‌کنندگان اراده کنند می‌توانند آن‌ها را معزول نمایند. لذا در اینجا دیگر سیستم انتصابی مقامات وجود نخواهد داشت و اصل انتخابی و قابل عزل بودن کلیه مناصب و مقامات حاکم خواهد بود. در دمکراسی شورائی، این رسم متداول که به نمایندگان و مقامات کشوری و لشگری حقوق‌ها و مزایای کلان پرداخت می‌گردد، ملغا خواهد شد و آن ها نیز حقوقی برابر با متوسط دستمزد یک کارگر ماهر دریافت خواهند کرد.

در دمکراسی شورائی ، به جای ارگان های نظامی و انتظامی سرکوب گر و جدا از مردم، تسلیح عمومی خلق، معمول خواهد شد و یک ارتش توده‌ای شکل خواهد گرفت.

در دمکراسی شورائی، سیستم قضایی موجود نیز منحل می‌گردد و دادگاه‌های خلق ایجاد خواهد شد.

در دمکراسی شورائی، عالی‌ترین ارگان حکومتی، کنگره سراسری شوراهای نمایندگان کارگران و زحمتکشان شهر و روستا خواهد بود.

* اقدامات فوری حکومت شورائی

سازمان فدائیان (اقلیت) که برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و برقراری فوری حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان مبارزه می‌کند، هدف خود را اساسا برانداختن نظام سرمایه‌داری و برقراری یک جامعه سوسیالیستی یعنی جامعه‌ای بدون مالکیت خصوصی، بدون ستم و استثمار، بدون هرگونه نابرابری اجتماعی و بدون طبقات قرار داده است که در آن همه اعضاء جامعه در رفاه و خوشبختی زندگی کنند و تمام استعدادها و توانائی های خود را شکوفا سازند. اما با توجه به شرایطی که اکنون در ایران حاکم است، تحقق فوری این جامعه امکان‌پذیر نیست. بلکه مقدمتا لازمست یک رشته اقدامات عاجل انقلابی – دمکراتیک و رفاهی به مرحله اجرا درآید که گذار به جامعه سوسیالیستی را تسهیل کند. لذا سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان آن است که حکومت شورائی مقدم بر هر چیز اقدامات زیر را به عنوان اقداماتی عاجل و فوری به مرحله اجرا درآورد.

۱تامین و تضمین آزادی‌های سیاسی و حقوق دمکراتیک و مدنی مردم

جمهوری اسلامی آزادی‌های سیاسی، حقوق دمکراتیک و مدنی مردم را از آن‌ها سلب نموده است. حکومت شورائی باید در همان اولین گام، این حقوق مردم را به آن‌ها بازگرداند و آزادی‌های سیاسی و حقوق دمکراتیک مردم را در کامل ترین و گسترده ترین شکل آن برقرار سازد و تضمین نماید. از این رو موارد زیر باید اجرا گردد:

– آزادی کامل فکر و عقیده، بیان، مطبوعات، اجتماع، تظاهرات و اعتصاب، تشکیل و فعالیت احزاب و سازمان‌های سیاسی، اتحادیه‌های کارگری، شوراها و کلیه تشکل‌های صنفی و دمکراتیک،

– برابری حقوق کلیه اتباع کشور مستقل از عقیده، نژاد، جنسیت، قومیت و ملیت،

– حق رای همگانی، برابر، مستقیم و مخفی برای تمام افراد زن و مرد که به سن ۱۸ سال رسیده باشند،

– مصونیت فرد و محل زندگی او،

– آزادی مسافرت، اقامت و شغل،

– آزادی مکاتبات،

– انحلال تمام دستگاه های تفتیش و سانسور، جاسوسی و شکنجه و ممنوعیت بی قید و شرط این اقدامات.

جدائی کامل دین از دولت و مذهب از مدارس

دولت مذهبی نافی هر گونه دمکراسی و آزادیست. لذا دین و دولت باید به طور کامل از یکدیگر جدا گردند. این بدان معناست که دین و مذهب باید امری خصوصی اعلام شود. دولت باید خود را از قید هرگونه دین و مذهبی رها سازد. هیچ دین و مذهبی مورد توجه دولت نباشد. هرگونه  امتیاز برای یک مذهب خاص و انحصار مذهب رسمی ملغا گردد. ایجاد محدودیت‌ها و تضییقات علیه اقلیت های مذهبی موقوف شود. هرگونه کمکی از بودجه دولت به نهادهای مذهبی باید مطلقا ممنوع گردد. ذکر دین و مذهب افراد در اسناد و مدارک رسمی باید منسوخ گردد. هرکس باید مختار و مجاز باشد که دین داشته باشد یا نداشته باشد. به دینی بگرود یا از آن روی برگرداند.

مدارس و آموزشگاه‌ها باید مطلقا غیرمذهبی باشند. تدریس هرگونه امور دینی و انجام مراسم مذهبی در مدارس موقوف شود. مذهب و دستگاه روحانیت مطلقا هیچ گونه دخالتی در امور مدارس و برنامه‌های درسی و آموزشی نداشته باشند.

لغو تبعیض بر پایه جنسیت

تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، زنان ایران در معرض شدیدترین تبعیض، ستم و فشار قرار گرفته‌اند. حکومت با وضع قوانین و مقررات ارتجاعی و با ایجاد موانع، محدودیت‌ها و تضییقات مختلف، زنان را از ابتدایی‌ترین حقوق دمکراتیک، مدنی و انسانی محروم کرده و به یک شهروند درجه دو تبدیل نموده است. باید به این وضع اسف‌بار خاتمه داده شود. لذا سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان اجرای فوری موارد زیر است:

هرگونه ستم و تبعیض برپایه جنسیت باید به فوریت ملغا گردد و زنان از حقوق کامل اجتماعی و سیاسی برابر با مردان برخوردار گردند.

برخورداری زنان از حقوق و مزایای کامل برابر با مردان در ازای کار مساوی.

زنان آزادند با برابری کامل با مردان در تمام شئون زندگی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی مشارکت داشته باشند و به تمام مشاغل و مناصب در همه سطوح دسترسی داشته باشند.

تمام قوانین و مقررات ارتجاعی مربوط به تعدد زوجات، صیغه، حق طلاق یک جانبه، تکفل و سرپرستی فرزندان، قوانین و مقررات تبعیض‌آمیز در مورد ارث، مقررات حجاب اجباری، جدا سازی زن و مرد در موسسات و مراکز عمومی وتمام مقررات و اقدامات سرکوبگرانه و وحشیانه نظیر شلاق، سنگسار و غیره و غیره باید به فوریت ملغا گردند.

برابری حقوق زن ومرد درامرطلاق، ارث وتکفل اولاد

هرگونه فشار، تحقیر، اجبار، اذیت و آزار و خشونت علیه زنان در محیط خانواده ممنوع گردد و مجازات شدیدی در مورد نقض آن‌ها اعمال گردد.

لغو حجاب اجباری و ممنوعیت هرگونه فشار و اجبار در مورد نوع پوشش زن. زنان باید از حق آزادی انتخاب پوشش برخوردار باشند.

آزادی کامل زن در انتخاب شریک زندگی خود. روابط خصوصی زن باید از هرگونه تعرض مصون باشد.

حق سقط جنین، باید بدون قید و شرط به رسمیت شناخته شود.

مرخصی زنان باردار یک ماه قبل و شش ماه بعد از زایمان بدون کسر حقوق، با برخورداری از امکانات پزشکی، درمانی و داروئی رایگان.

ممنوعیت کارزنان دررشته هائی که برای سلامتی آن‌ها زیان آور باشد.

برخورداری زنان از امکانات و تسهیلاتی نظیر شیرخوارگاه‌ها و مهدکودک‌ها در محل کار و زندگی. پدر و مادر  یکسان می‌توانند از این تسهیلات برخوردار باشند.

لغو ستم ملی

در ایران ملیت‌های مختلفی زندگی می‌کنند. رژیم جمهوری اسلامی همانند رژیم سلطنتی پیشین، ملیت‌های غیرفارس را در معرض ستم قرار داده و آن‌ها را از حقوق دمکراتیک‌شان در زمینه ملی محروم ساخته است. باید به این ستمگری ملی پایان داده شود.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان برابری تمام ملیت‌های ساکن ایران است. لذا، هرگونه ستم، تبعیض و نابرابری ملی، باید فورا و بدون قید و شرط ملغا گردد

هرگونه امتیاز برای  یک ملیت خاص باید ملغا شود. هیچ امتیازی به هیچ ملیت و زبانی نباید داده شود. تمام ملیت‌های ساکن ایران باید از این حق برخوردار باشند که آزادانه به زبان خود سخن بگویند، تحصیل کنند و در محل کار، مجامع و موسسات عمومی، نهاد‌های دولتی و غیره از آن استفاده نمایند.

تقسیمات جغرافیائی و اداری موجود که توسط رژیم‌های ستمگر حاکم بر ایران، مصنوعا ایجاد شده‌اند، باید ملغا گردند. مناطقی که دارای ترکیب و بافت ملی و جمعیتی ویژه‌ای هستند، باید محدوده‌های جغرافیائی و اداری خود را توسط شوراهای منطقه‌ای تعیین نمایند و از خودمختاری وسیع منطقه‌ای برخوردار باشند.

اداره امور مناطق خود مختار، برعهده شوراهای منطقه‌ای منتخب خود مردم منطقه خواهد بود که بر مبنای اصل سانترالیسم دمکراتیک سازمان می‌یابند.

مردم مناطق خود مختار از طریق شوراهای منتخب خود، در کنگره سراسری شوراهای نمایندگان کارگران و زحمتکشان در تعیین سیاست‌های عمومی و مسائل مربوط  به اداره امور سراسر کشور، مداخله خواهند داشت.

هرگونه الحاق و انضمام اجباری مردود است. اتحاد تمام ملیت‌های ساکن ایران باید داوطلبانه و آزادانه باشد.

۲- اقدامات فوری اجتماعی و رفاهی عمومی

سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان آن است که حکومت شورائی به فوریت یک رشته اقدامات اجتماعی و رفاهی را به نفع توده زحمتکش مردم به مرحله اجرا درآورد.

در صدر چنین اقداماتی، برقراری یک سیستم تامین اجتماعی به نفع کارگران و زحمتکشان است به نحوی که هرکس از گهواره تا گور از مزایای سیستم تامین اجتماعی برخوردار باشد.

ایجاد کار برای بیکاران: حکومت شورائی موظف است، برای تمام افراد جامعه، از جمله میلیون‌ها تن که هم اکنون بیکارند کار ایجاد کند. مادام که این خواست به طور کامل تحقق نیافته است، دولت باید به بیکاران حق بیکاری معادل مخارج یک  خانواده ۵ نفره کارگری در هر ماه پرداخت نماید.

بهداشت و درمان رایگان: تمام زحمتکشان باید از امکانات بهداشتی، پزشکی، درمانی و داروئی رایگان برخودار باشند.

ایجاد و گسترش شیرخوارگاه‌ها و مهدکودک‌ها به منظور مراقبت از کودکان و پرورش آن‌ها به هزینه دولت.

تامین امکانات یک زندگی مناسب برای سالمندان و کودکان بی سرپرست و ایجاد مراکز ویژه برای نگهداری از آنان به هزینه دولت.

تامین مسکن و تعدیل اجاره ها

هم اکنون میلیون‌ها تن از مردم زحمتکش فاقد مسکن اند. این حق هر کارگر و زحمتکش است که از یک مسکن مناسب برخوردار باشد و تحقق این امر نیازمند اجرای یک برنامه همه جانبه و طولانی مدت برای تولید انبوه مسکن است. مادام که مشکل مسکن به شکلی قطعی حل نشده است، باید اقدامات فوری زیر به مرحله اجرا درآید:

– کلیه ساختمان های زائد دولتی و مصادره ای به عنوان مسکن در اختیار زحمتکشان قرار گیرد،

– اجاره ها متناسب با سطح دستمزد کارگران تعیین و به مرحله اجرا درآیند،

– به منظور کاهش هرچه بیشتر بار هزینه های مسکن، بخشی از هزینه مسکن کارگران و زحمتکشان، به عنوان سوبسید توسط دولت پرداخت شود.

آموزش و جوانان

تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، میلیون‌ها تن از فرزندان کارگران و زحمتکشان از تحصیل محروم اند. دانش آموزان مدارس زیر فشار ارتجاع فرهنگی و تضییقات دستگاه های جاسوسی موسوم به امور تربیتی مدارس قرار دارند. میلیون‌ها دانش آموز که تحصیلات متوسطه خود را به پایان می رسانند اغلب نمی توانند کاری پیدا کنند و یا ادامه تحصیل دهند. جوانان عموما از امکانات ورزشی، فرهنگی و هنری و تفریحی لازم برخودار نیستند.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواهان اجرای اقدامات فوری زیر توسط حکومت شورائی به نفع جوانان و دگرگونی بنیادی نظام آموزشی کشور است:

– هرگونه مداخله مذهب و روحانیت در مدارس به فوریت ممنوع گردد و دستگاه های سرکوب و جاسوسی که به نام امور تربیتی مدارس دست اندر کار ارتجاع فرهنگی، سرکوب و ایجاد جو رعب و وحشت هستند برچیده شوند،

– آموزش رایگان و اجباری تا پایان دوره متوسطه و بهره مندی تمام دانش آموزان به هزینه دولت از غذا، پوشاک،  وسائل تحصیل و ایاب و ذهاب،

– دگرگونی بنیادی نظام آموزشی کشور، به نحوی که نزدیک ترین پیوند بین مدرسه و کار اجتماعی مولد برقرار گردد و آموزش نظری و عملی تلفیق شود. با این دگرگونی، موانعی که سیستم آموزشی موجود بر سر راه ادامه تحصیلات اکثریت عظیم جوانان کشور ایجاد نموده، باید از بین برود و هر کس بر حسب تمایل و استعدادش قادر به ادامه تحصیلات عالی رایگان باشد،

– دولت موظف است برای تمام جوانانی که تحصیلات خود را به پایان می رسانند امکان اشتغال پدید آورد،

– دولت موظف است از طریق ایجاد و گسترش مراکز ورزشی و پرورشی، ایجاد کلوپ های مختلف هنری و فرهنگی و دیگر مراکز و موسسات تفریحات سالم در جهت شکوفائی و رشد و اعتلاء جسمانی، معنوی و فرهنگی جوانان تلاش نماید.

۳- اجرای مطالبات مشخص و فوری کارگران

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار تحقق فوری مطالبات مشخص کارگران به شرح زیر است:

– ۴۰ ساعت کار و دو روز تعطیل پی در پی در هفته، و یک ماه مرخصی سالانه با پرداخت حقوق کامل،

– تقلیل ساعات کار روزانه کارگران معادن، صنایع و دیگر موسساتی که با شرایط دشوار و مخاطره آمیز روبرو هستند به ۶ ساعت کار در روز و ۳۰ ساعت کار در هفته،

– احتساب اوقات ایاب و ذهاب، صرف غذا، سواد آموزی و حمام جزء ساعات کار،

– تعیین حداقل دستمزد کارگران متناسب با سطح هزینه ها و تامین معیشت یک خانواده ۵ نفره کارگری.

افزایش سالانه پایه دستمزد کارگران متناسب با سطح هزینه ها،

– بیمه اجتماعی کامل کارگران: بیمه بیکاری، سوانح، نقص عضو، جراحت، کهولت، فرسودگی، از کارافتادگی، امراض ناشی از حرفه و کار،

– بهره مند شدن کارگران از حق اولاد،

– احتساب ایام بیکاری جزء سابقه کارکارگران،

– شرایط بازنشستگی برای مردان حداکثر ۵۵ سال سن یا ۲۵ سال سابقه کار، برای زنان حداکثر ۵۰ سال یا ۲۰ سال سابقه کار، در رشته هائی که با شرایط دشوار، مخاطره آمیز و زیان آور روبرو هستند، شرط بازنشستگی حداکثر ۴۵ سال سن یا ۲۰ سال سابقه کار،

– برقراری کنترل کامل و سازمان یافته بهداشتی بر کلیه بنگاه ها، ایمنی محیط کار، خدمات درمانی و بهداشتی رایگان و پرداخت کامل حقوق دوران بیماری،

– برخورداری نمایندگان منتخب کارگران کارخانه از حق تصمیم گیری در مورد اخراج و نظارت بر استخدام.

تنظیم مقررات و آئین نامه داخلی کلیه مراکز تولیدی با نظارت و تصویب نمایندگان کارگران،

– تدوین قانون کار با مشارکت، نظارت و تصویب تشکل ها و مجامع کارگری،

– آزادی اتحادیه های کارگری و حق اعتصاب با پرداخت دستمزد کامل کارگران در دوران اعتصاب،

– تساوی حقوق کارگران کشاورزی، حرف و امور خدماتی با کارگران صنعتی،

– ممنوعیت کامل اضافه کاری. ممنوعیت سیستم پرداخت دستمزد به صورت جنسی و ممنوعیت قطعه کاری و کار کنتراتی. ممنوعیت شب کاری در تمام رشته های اقتصادی، مگر در مواردی که به دلائل فنی یا رفاهی مطلقا ضروریست  و مورد تایید تشکل های کارگری قرار گرفته باشد، آن هم حداکثر به مدت چهار ساعت. ممنوعیت استخدام کودکان و نوجوانان در سنین تحصیل زیر ۱۸ سال. ممنوعیت کار زنان در رشته هائی که برای سلامتی آن‌ها زیان آور باشد. ممنوعیت اخراج کارگران توسط کارفرما، ممنوعیت کسر دستمزد به بهانه جریمه، خسارت، غیبت و غیره.

۴- انجام اقدامات فوری به نفع دهقانان زحمتکش و

افزایش سطح رفاه مردم روستاها

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار انجام اقدامات زیر به نفع دهقانان زحمتکش و افزایش سطح رفاه مردم روستاهاست:

– لغو کلیه بدهی های دهقانان زحمتکش به دولت، بانک ها و کلیه موسسات مالی، سرمایه داران، ملاکین و رباخواران،

– پرداخت وام بدون بهره به دهقانان زحمتکش و تامین هرگونه کمک تکنولوژیک، ماشین آلات، کود، بذر و غیره،

– ایجاد و توسعه جاده‌ها، گسترش وسائل حمل و نقل، شبکه های آبیاری، آبرسانی و برق سراسری در روستاها،

– ایجاد و توسعه مراکز بهداشتی، درمانی و فرهنگی در جهت رفاه ساکنین روستاها.

۵- اقدامات عاجل برای مهار از هم گسیختگی اقتصادی و

دمکراتیزه کردن اقتصاد کشور

رکود و از هم گسیختگی تولیدات، در هم ریختگی و نابسامانی توزیع، کمبود کالاها، تورم افسار گسیخته و افزایش روزافزون قیمت کالاها، دلال بازی، احتکار و بازار سیاه، ورشکستگی مالی دولت با میلیارها دلار بدهی خارجی و صدها میلیارد تومان بدهی داخلی، همگی حاکی از ابعاد وخیم بحران و از هم گسیختگی اقتصادی است. این بحران فاجعه بارترین نتایج را برای کارگران و زحمتکشان در پی داشته است.

سرمایه داران و دولت آن ها در عمل نشان داده اند که قادر به مهار این بحران، سرو سامان دادن به اوضاع و بهبود وضعیت زندگی توده‌های مردم نیستند.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار یک رشته اقدامات عاجل و فوری به منظور مهار از هم گسیختگی و فلاکت اقتصادی، مقابله با بحران، دمکراتیزه کردن اقتصاد جامعه و بهبود شرایط معیشتی کارگران و زحمتکشان، به شیوه ای انقلابی یعنی با اجرای اقداماتی اساسی و رادیکال و به طریقی دمکراتیک یعنی کنترل، نظارت و حسابرسی دقیق و جدی امور از سوی توده‌های مردم است. برای اینکه بتوان این راه حل انقلابی را عملی ساخت، حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان به فوریت باید اقدامات زیر را به مرحله اجرا درآورد:

ملی کردن کلیه صنایع و موسسات متعلق به سرمایه داران بزرگ،

انحصارات امپریالیستی و نهادهای مذهبی

این اقدام برای سر و سامان دادن به امر تولید به شکلی برنامه ریزی شده، کنترل جدی آن، بهره برداری از این موسسات به نفع توده‌های زحمتکش و قطع سودها و غارتگری های صاحبان سرمایه های بزرگ امری ضروری و اجتناب ناپذیر است.

ملی کردن بانک ها و ادغام آن ها در یک بانک واحد

برای این که بتوان یک کنترل دقیق بر اقتصاد جامعه اعمال کرد، نقل و انتقال سرمایه ها و معاملات را تحت کنترل و نظارت قرار داد و جلو سوءاستفاده‌ها و حقه بازی های سرمایه داران را گرفت، ادغام تمام بانک های ملی شده در یک بانک واحد ضروریست. نیازی به توضیح نیست که ملی کردن بانک ها و تمرکز آن ها در یک بانک واحد، به هیچ وجه به معنای مصادره سپرده‌های اهالی مردم در بانک ها نیست و دیناری از سپرده‌های آن ها ضبط نخواهد شد. این صرفا اقدامی ضروری برای مقابله با سرمایه داران از جمله تجار، اعمال کنترل جدی بر سرمایه ها، خنثا کردن اقدامات خراب کارانه سرمایه داران و دمکراتیزه کردن اقتصاد کشور است.

در عین حال لازم و ضروریست که موسسات مالی دیگر نظیر شرکت های بیمه نیز ملی شوند و در یک موسسه واحد ادغام گردند.

ملی کردن وسائل ارتباطی و موسسات حمل و نقل بزرگ

ملی کردن تجارت خارجی و توزیع برنامه ریزی شده کالاها از طریق تعاونی ها

به منظور سرو سامان دادن به امر توزیع کالاها، مقابله با کمبود کالاها، احتکار و بازارسیاه، مقابله با سودجوئی و غارتگری تجار و ودلالان، کوتاه کردن دست واسطه های متعدد، و بالاخره کاهش قیمت کالاها، ضروریست که اولا- تجارت خارجی ملی شود و کاملا تحت کنترل دولت درآید. ثانیا – کالاهای مورد نیاز مردم به شکلی برنامه ریزی شده و بدون مداخله واسطه ها، در اختیار آن ها قرار بگیرد. این امر مستلزم آنست که مردم در تعاونی های مصرف متحد شوند، تا از طریق این تعاونی ها، مایحتاج روزمره، به قیمت های پائین در اختیار آن ها قرار گیرد. ایجاد این تعاونی ها، در عین حال امکان می‌دهد که از سوی خود توده‌های مردم کنترل جدی بر توزیع و تنظیم واقعی مصرف صورت بگیرد، تا سرمایه داران و ثروتمندان دیگر نتوانند، روزمره مقادیر کلانی از مایحتاج مردم را مصرف کنند یا دست به احتکار بزنند.

برقراری کنترل شوراهای کارگری بر تولید و توزیع

مقابله جدی با بحران و از هم گسیختگی اقتصادی، کمبود کالاها، سوءاستفاده‌های سرمایه داران و نیاز به دمکراتیزه کردن اقتصاد کشور، ایجاب  می‌کند که از همان نقطه تولید، یک کنترل دمکراتیک برقرار شود و در تمام کارخانه‌ها و موسسات کنترل کارگری معمول گردد. این بدان معناست که شوراهای کارگران باید حساب و کتاب تولید را در تمام موسسات خواه دولتی یا خصوصی، داشته باشند. از دخل و خرج موسسه و کارخانه آگاه باشند. میزان تولید، چگونگی توزیع، خرید و فروش محصولات، اندوخته ها و ذخائر، سود سرمایه داران، استخدام ها، اخراج ها و غیره را تحت کنترل دقیق خود بگیرند.

نیاز به توضیح نیست که هیچ کنترل جدی نمی تواند برقرار گردد، مگر آنکه اسرار بازرگانی ملغا شود، حساب دخل و خرج استثمارگران برملا گردد و کلیه قرارداد ها، دفاتر و صورتحساب ها و غیره در دسترس کارگران باشد.

لغو مالیات غیرمستقیم  و برقراری مالیات تصاعدی بر ثروت، درآمد و ارث

همگان می دانند که امروز در ایران، دولت بخش قابل ملاحظه ای از درآمد مالیاتی خود را از طریق مالیات غیرمستقیم یعنی از طریق وضع مالیات بر کالاها و خدمات مورد نیاز روزمره مردم تامین می‌کند. بدین طریق، مستقل از این که کسی فقیر و زحمتکش باشد یا ثروتمند، باید به یکسان مالیات بپردازند و چون سرمایه داران، ملاکین و ثروتمندان تعدادشان اندک است، در حقیقت، این توده کارگر و زحمتکش اند که بخش عمده این مالیات را می پردازند. این سیستم مالیات، غیرعادلانه و مغایر منافع توده مردم است. کسی که چیزی ندارد، نباید مالیات بپردازد. از این رو این بی عدالتی آشکار باید برافتد. مالیات غیرمستقیم باید ملغا شود. مالیات را باید کسانی بپردازند که دارای سرمایه، ثروت و دارائی اند. لذا باید سیستم مالیات تصاعدی بر ثروت، درآمد وارث معمول گردد.

لغو مالیات غیرمستقیم، منجر به کاهش قیمت کالاها و بهبود شرایط معیشتی کارگران و زحمتکشان خواهد شد.

ملی کردن کلیه اراضی، مراتع، جنگل ها و تمام منابع طبیعی و زیرزمینی

یکی از موانع توسعه اقتصادی، گرانی قیمت محصولات کشاورزی، و اجاره های بالا و سنگین، سلطه انحصاری زمینداران و ملاکین بر اراضی کشور است. به این وضع باید خاتمه داده شود. حق مالکیت کلیه اراضی کشور باید به دولت واگذار گردد و حق استفاده از آن به نهادهای دمکراتیک محلی، دهقانان و یا افراد و موسسات برای بنای مساکن و مراکز کار سپرده شود. ملی شدن اراضی، حذف واسطه ها و سهل الوصول شدن آن برای استفاده مردم در روستاها و شهرها، در ازای پرداخت مبلغی ناچیز به دولت، اولا – باعث می گردد که کشاورزی رونق بگیرد و توسعه یابد. چرا که با الغاء انحصار مالکیت خصوصی زمین، کوتاه شدن دست واسطه ای به نام زمین دار و ملاک و الغاء بهره مالکانه ای که از این انحصار ناشی می گردد، بخشی از اجاره بها حذف می گردد و زمینه فعالیت در این بخش گسترش می یابد. این اقدام به ویژه به نفع دهقانان فقیر و زحمتکش است که زمین را برای کشت از زمین دار اجاره می‌کنند. ثانیا – این اقدام باعث می شود که بهای محصولات کشاورزی ارزان تر تمام شود و به قیمتی ارزان تر در دسترس مصرف کنندگان قرار بگیرند. ثالثا – ملی شدن اراضی، منجر به کاهش شدید قیمت و اجاره مساکن خواهد شد.

در عین حال ملی شدن کلیه اراضی، به معنای ملی شدن مراتع، جنگل ها و تمام منابع طبیعی و زیرزمینی است که به نفع عموم جامعه مورد بهره برداری قرار می گیرند.

مصادره فوری کلیه اراضی، املاک، ابزار و وسائل تولید ملاکین و زمین داران بزرگ، موقوفات، بنیادهای متعدد مذهبی و انتقال فوری آن‌ها به دهقانان متشکل شده در شوراها، تعاونی ها و اتحادیه های دهقانی.

اراضی مکانیزه و به طور کلی زمین هائی که به شیوه عالی کشت می شوند، بدون آنکه تقسیم گردند، باید تحت کنترل شوراهای کارگران کشاورزی قرار بگیرند.

به منظور صرفه جوئی در کار و هزینه های محصولات، افزایش حجم محصولات تولید شده و کاهش قیمت محصولات کشاورزی، ضروریست که واحدهای بزرگ کشاورزی ایجاد نمود و دهقانان خرده پا را به متشکل شدن در تعاونی ها و روی آوری به کشت جمعی تشویق نمود.

۶- سیاست خارجی حکومت شورائی

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار اعمال یک سیاست خارجی انقلابی و رادیکال از سوی حکومت شورائی است لذا ضروریست که:

رسم دیپلماسی مخفی و سری بر افتد و عموم مردم از تمام مناسبات، مباحثات، مذاکرات، عقد قراردادها و پیمان ها با دول دیگر آگاهی داشته باشند.

کلیه قراردادهای اسارت بار امپریالیستی ملغا گردند و مفاد آن‌ها برای آگاهی عموم خلق افشاء شود.

از جنبش انقلابی طبقه کارگر و جنبش های انقلابی – دمکراتیک ضدامپریالیست در سراسر جهان حمایت و پشتیبانی مادی و معنوی به عمل آید.

سازمان فدائیان (اقلیت)

تیرماه یکهزار و سیصد و هفتاد و چهار

کار – نان – آزادی – حکومت شورائی

چاپ ۱۳۸۵- با اصلاحات کنفرانس دهم سازمان

متن کامل در فرمت پی دی اف

Website Comments

POST A COMMENT.